zondag 29 januari 2012

Een weekend relaxen

Wij hebben er weer een week op zitten, de tijd vliegt!

Deze week liepen we onze tweede en laatste week op de couveuze-afdeling van het ’s Lands Hospitaal. We onderzochten er tientallen kindertjes van alle soort: negertjes, indiërs, javaantjes, chineesjes, … van enkele uren tot dagen oud. Het klinisch onderzoek van de pasgeborene hebben we nu wel onder de knie. We zagen een heel gevarieerde pathologie: zuurstoftekort bij de geboorte, een longontsteking, een leveraandoening, prematuurtjes, een babytje zonder hersenen, … we zagen en leerden veel bij! We werden deze week ook twee avonden ingeschakeld om te helpen op de presentatie-avond van de dienst kindergeneeskunde. We hielpen met het uitschenken van drankjes (immense bekers cola of fanta), het opdienen van kleine quiches, kleine appeltjes, snoepjes, ‘prince-koeken’ … Heel leerrijk om zien hoe het er hier aan toe gaat op bijscholingsavonden. De artsen zijn heel opbouwend tegenover elkaar. Ze geven elkaar geen veeg uit de pan als ze er een andere mening op na houden (in tegenstelling tot Belgische artsen). We leerden zelf ook veel bij en konden zelfs de kinderchirurg helpen met info over het Belgische ingangsexamen Geneeskunde voor haar zoon.

Dit weekend zou een relaxweekend worden na zo’n drukke werkweek. We vertrokken zaterdagmiddag naar de Centrale markt om hangmatten, touwen en een klamboe te kopen. We maakten gebruik van onze onderhandelcapaciteiten en vonden echte Surinaamse hangmatten (dus niet de Braziliaanse met vele kleurtjes, maar wel sobere degelijke Surinaamse).
Tussen de regenbuien door vonden we ‘de wilde bussen’ (die vertrekken pas als ze vol zijn, en kosten dan ook maar 0.60€) en een uurtje later stonden we in de zon op White Beach. Een mooi wit strand met typische rieten hutjes waar je je hangmat in kan ophangen, palmbomen, jungle op de andere oever, de stromende Surinamerivier, kokosnoten, … We zijn er in geslaagd een kokosnoot open te krijgen, de kokosmelk te drinken en het vruchtvlees op te eten! Een heeeeerlijk tropisch-strand-gevoel :) Het was er ook heel erg rustig, gezien het ietwat slechtere weer, maar dat vonden wij juist een voordeel! Een rustig strand met een afgebakend stuk Surinamerivier om in te zwemmen (anders bijten de piranha's je tenen af...). Heel idyllisch!

We ontmoetten er ook een Columbiaan, een Trinidad-inwoner en een Surinamer. We hadden interessante gesprekken over de verschillen tussen onze landen, en hadden er ook sterke mankracht bij die het ophangen van onze hangmatten makkelijker maakte. We leerden een knoop maken die zichzelf aanspant als er kracht wordt op gezet, wat best handig is als je ’s nachts niet op de grond wil donderen met je hangmat!
We zwommen nog voor het slapengaan tussen de regendruppels door in aangenaam warm water en kropen dan moe en voldaan in onze hangmat, vier op een rij. Ik had een idyllisch uitzicht op de Surinamerivier met jungle, oranje hemel, palmbomen en strand, … Hoewel het ’s nachts serieus afkoelde en onze ‘knoken’ tegenwerkten, was onze eerste nacht in een hangmat een zalige ervaring!
Conclusie: weerom een geslaagd weekend!

Leen

PS: bijpassend beeldverhaal te vinden op facebook (Leen D'hoore, album Suriname)

zondag 22 januari 2012

Avontuur op de Surinamerivier richting Braamspunt

Dit weekend trokken we met de boot naar Braamspunt, het punt waar de Surinamerivier in de Atlantische oceaan stroomt. Onder een wolkendek met de wind in onze haren zagen we roofvogels, witte reigers, mangrovebossen op de oever (bomen waarvan de wortels boven water uitsteken), pelikanen, vissers die hun netten nakeken op Trie (een zout visje), meeuwen, ... Tot we plots boven het gladde wateroppervlak een vin zagen verschijnen: Dolfijnen! Iedereen heel blij en verrast telkens er een dolfijn boven water kwam piepen. We probeerden ze te fotograferen, maar er staat vooral veel water op onze foto’s ;-).
Na een uurtje varen kwam Braamspunt in zicht. Het is een smalle zandrug waar illegaal Frans-Guyaanse garnaalvissers in golfplatenhuisjes verblijven. In mei is het hoogseizoen en worden de garnalen of Sarasara gevist, op het strand in de zon te drogen gelegd en verkocht op de Centrale Markt in Paramaribo, een uur stroomopwaarts. We liepen er een uurtje rond tussen het aangespoelde hout, plastic flessen, kapotte netten, vele honden, raapten mooie schelpjes, begroetten de plaatselijke vissers en hadden voor het eerst het gevoel met armoede in Suriname in aanraking te komen.
We zetten onze boottocht verder, ondertussen in de motregen en donkere wolken boven het hoofd. Na een goede tien minuten op de boot brak de tropische stortbui uit! Gelukkig heeft een tentboot een dak en zeilen aan de zijkanten, maar toch waren we doorweekt. Er was ook straffe wind opgestoken, waardoor de golven plots hoger waren. We zaten onmiddellijk midden in het avontuur :-). Hoe de stuurman ons de juiste richting uitvoer is me een raadsel, ik zag alleszins geen 5 meter ver meer!  Na een goede 10 minuten was de ergste storm voorbij en waren we alweer rode ibissen aan het spotten tussen de regendruppels door.
We bezochten in de gietende regen ook nog Pomona, een ander vissersdorpje langs de Surinamerivier, gelegen aan de uitmonding van een mooie kreek. Weerom kleine huisjes van Javanen, vele constructies om vissen en garnalen te drogen, honden, wc-huisjes boven de gracht, een pelikaan in een hokje (waarom weten we niet, want het vlees is blijkbaar niet smakelijk wist de bootsman ons te vertellen).

Na een 5u-durend avontuur  hadden we er vele ervaringen bij, o.a. hoe het voelt om koud te hebben in Suriname :) We waren dan ook blij met onze warm water douche (wat trouwens een luxe is hier). We weten nu ook dat tropische stortbuien een uur of meer kunnen aanhouden en dat wat ze hier motregen noemen, overeenkomt met een goeie regenbui in België :)
Na enkele uren met een theetje en koekje werkend aan ons stagewerk, gingen we ’s avonds op zoek naar een Roti-huisje, een andere Surinaamse specialiteit die je best ook niet te pikant vraagt! Het is een Hindoestaans gerecht met kip, rijst en kousenband (lange bonen), stevig geel gekruid en op te eten met een soort van broodpannenkoek. Onze vingers zien nog steeds geel van het eten met onze handen ;)

Zondag sliepen we uit, brunchten we en trokken we in de namiddag naar Parima, een plaatselijk 50meter zwembad. We zwommen onze stijve spieren los tussen de Surinaamse zwemmers met een stevige beat als achtergrondmuziek. Om onze inspanning te belonen aten we een lekkere bakabana (bakbanaan) met pindasaus. Een heerlijke afsluiter van weerom een heerlijk weekend!

Leen
P.S. : De foto's uploaden via deze blog neemt heel veel tijd in beslag en mislukt ook meestal. Op mijn facebookpagina lukt het beter en daar staat dan ook al een mooie selectie. Leen D'hoore toevoegen en dan accepteer ik jullie wel :) Zo kunnen jullie toch ook met beeld meegenieten van onze avonturen (de foto's van dit weekend volgen de eerstkomende dagen).

woensdag 18 januari 2012

Een gewone werkweek

Een kort berichtje op de blog om te zeggen dat hier alles al een beetje ‘gewoon’ begint te zijn. Vroeg opstaan, om 7u op de couveuse-afdeling, status opmaken van neonaat,… Hoewel hier heel wat minder technische mogelijkheden in het ziekenhuis aanwezig zijn, wordt het belang van het klinisch onderzoek van de neonaat expliciet benadrukt. Af en toe een aangename afwisseling tijdens een couveusedag: een klinische les over indicaties tot SC, met neonati naar de RX-afdeling (probeer je het levendig voor te stellen: met couveuse, in de felle zon, over de betonnen weg die midden door het ziekenhuis loopt),enz.  
Buiten het ziekenhuis vinden we ook steeds beter onze weg in Paramaribo. Gisteren zijn we recht, als echte Paramaribo’ers naar de ‘Vreemdelingenpolitie’ gefietst. Ons visum is verlengd tot en met de terugkeerdatum. De Combémarkt is ondertussen onze vaste stek voor dagelijkse inkopen.
Alles begint ‘gewoon’ aan te voelen, enkel de zalige 30° is nog steeds even wennen voor Belgen als wijzelf.
Riet

zondag 15 januari 2012

Ons eerste weekend


Onze eerste week zit er op!

In ons eerste weekend zijn we zaterdag met onze fiets en de twee nederlandse stagiairs, Vera en Sandra, naar Plantage Peperpot gereden. Een vergane plantage waar vroeger cacao, koffie en west-indische kers gekweekt werd.
We vertrokken om 9u 's morgens richting de Waterkant om een overzetboot te versieren. Voor 35SRD (of 2.2€ per persoon) werden we met onze fietsen in een tentboot naar de overkant van de Suriname rivier gebracht. Na een klein uur fietsen over mooie betonbanen en hobbelige zandwegen bereikten we de Peperpot Plantage: overwoekerde bossen die ooit een mooie plantage waren, een oude koffiebranderijfabriek en een opslagplaats voor cacaobonen. Achterin het terrein stonden de kleine slavenwoningen waarin nog steeds mensen wonen, vooral Javanen. Heel vriendelijke mensen! We hebben ons in het overwoekerde woud gewaagd: vlinders, bananen, verschillende vruchtjes waarvan we niet wisten wat het was, drasige bodems, sandalen vol slijk, veel zweten, kikkertjes, ... Heel mooi! Maar best wel tragisch als je beseft dat hier massaal veel slaven werkten (de plantage werd slechts 100 jaar geleden opgericht). Er overleefden ook maar 20% van de slaven in Suriname (maar een groot deel slaven sloeg wel op de vlucht, het binnenland in). 

Na de plantage fietsten we door naar Fort Nieuw Amsterdam, een openlucht museum. Het is de plek waar de Suriname rivier en de Commewijne rivier samenvloeien richting zee (moet je maar is opzoeken op googlemaps!) en waar er een versterkingsfort gebouwd werd in de 18e eeuw om Suriname tegen aanvallers te beschermen (hoewel het Fort volgens ons niet echt moeilijk in te nemen was...en dat vonden de Engelsen en Fransen ook). Er stonden kanonnen, kruithuizen, twee gevangenissen (met pin-ups aan de muren), de versterkingswal (alias wandeldijk met geitjes) met prachtig uitzicht op de rivieren, een verroeste lichtboot,vijvers vol leliebladen ... Heel mooi, rustiek, maar vooral warm! Want de fietstocht was langer dan verwacht, we reden wel anderhalf uur naar het fort, waarna we eerst stevig picknickten met onze zachte sandwichen (je kent dat wel, zo'n sponsbrood, maar dan in sandwich vorm ;) en vooral veeeeeeeel water dronken!
De terugweg ging iets vlotter, we namen een bootje dichter bij het Fort naar de andere oever. We waren op 20 minuutjes terug in Paramaribo. :)

Na een douche en verfrissende aftersun (we hebben beiden toch wel een rozig-bruine fond de teint) hadden we terug afgesproken met Vera en Sandra om samen te eten in een typisch Javaans eethuisje, een warung. Ik heb Tahoe Lontong gegeten: tofu met rijstblokjes (iets blubberachtigs dat naar rijst smaakt), sojascheuten, kippenvleessliertjes en sojasaus! Riet had iets heel pikants genomen, Teloh Trie (een soort pikante zoute visjes met een soort cassavewortel). Leuk om de lokale Javaanse keuken te ontdekken. Thuis keken we naar Real Steal, een surrealistische films over robots die boksen... Haha! We reisden vandaag wel echt door de tijd, zo'n 350 jaar (van het 18e eeuwse Fort Nieuw Amsterdam naar een futuristische toekomst met boksende robots). Wat een dag!! =)

Deze zondagmiddag zijn we naar een geleide rondleiding in het Fort Zeelandia getrokken. Eveneens een versterkingsfort om Paramaribo te beschermen. Fort Nieuw Amsterdam werd later (met deels grondstoffen uit dit fort) gebouwd als aanvulling op dit fort om de plantages beter te kunnen beschermen. We leerden veel bij over de slavenarbeid. We hadden ook een mooi uitzicht op de Surinamerivier, weerom in de blakende zon! Onze hoed komt hier goed van pas!

Deze namiddag beginnen we met wat schoolwerk en kruipen we op tijd in bed voor onze eerste echte werkweek op de couveuse-afdeling! (De werkuren zijn hier van 7-15u, zonder pauze...)

Het is alleszins een heel leuk eerste weekend geweest!

Leen
ps: onze foto's willen niet zo goed uploaden, daarmee slechts een beperkte selectie...

vrijdag 13 januari 2012

De eerste Surinaamse week

Jaja,
De start van een leerrijke stage is begonnen. De couveusedienst heeft ons met open armen ontvangen. De 30 baby’tjes, ongeveer 1 à 3 dagen oud, kunnen niet anders dan ieders hart doen smelten. Het klinische onderzoek van de neonatus werd ons in detail uitgelegd door de zaalarts, een Surinaams co-assistente. Deze dienst en pediatrie wordt gerund door goede kinderdokteressen. Het verschil in onthaal t.o.v. de ‘mannelijke’ gynaecologische dienst getuigt toch enigszins van het organisatorische vermogen van ‘de vrouw’. Een huistaak, ( verschil tussen prematuriteit en dysmaturiteit), is het bewijs van de toegewijde taak als stageleidsters. We kijken al uit naar volgende week om het klinisch onderzoek zelf goed onder de knie te krijgen.
Paramaribo wordt steeds bekender terrein. Sinds woensdag (11/01/2012) brengen onze stalen rossen met terugtraprem ons in ieder hoekje van de stad. De rem vereiste toch enige aanpassing en ook bij het links rijden op de weg moeten we steeds nadenken. Het zijn enkel blanke stagiairs die hier gespot worden op de fiets, misschien daarom dat de wagens zo dicht bij ons willen rijden… :-) .
Na verschillende Chinese supermarktjes, Amerikaanse shops, etc.  zijn we nu gekomen bij de Combé markt. Een aangename markt, op 5 minuten van ons huisje, waar elke echte Surinamer zijn grote inkopen doet. Ze verkopen er de lokale groenten, maar je vindt er ook producten van de ‘Spar’ en ‘Colruyt’.
Soms maken kleine dingen je dag nog beter. Zo hebben we vandaag onze eerste was in de simplistische ‘wasmachine/zwiermachine’ gedaan. Tot groot jolijt van ons beide roken onze kleren terug lekker fris. Nog even laten uitwaaien, wat hier uiteraard niet lang nodig is, en klaar is kees (om in de Hollandse sfeer te blijven).
Tijdens ons eerste weekend staan enkele fijne uitstapjes voorbij de Surinamerivier gepland, plantage Peperpot en Nieuw Amsterdam.  Benieuwd wat deze avonturen ons zullen brengen!
Riet

dinsdag 10 januari 2012

's Lands Hospitaal

Voilà,

onze eerste twee werkdagen zitten erop. Hoewel we deze dagen voornamelijk nog praktische afspraken moesten regelen, is de eerste indruk van het 's Lands Hospitaal goed. Dr. Mohan, de stageleider en gynaecoloog, is een aangename, joviale man, die nergens een probleem in ziet. Hoewel hij ons deze week nog niet verwachtte, zocht hij tussen zijn operatieprogramma door naar een oplossing. Dr. Rompurgo, de kinderartse, zal ons vanaf vrijdag onderdompelen in de neonatologie en kindergeneeskunde. Daarna zullen we de stage gynaecologie en verloskunde volgen. Deze week is het vooral de bedoeling om het ziekenhuis te leren kennen. Het is aangenaam vertroeven in het 's Lands Hospitaal, hoewel het enige aanpassing vraagt van het werkritme, in groot contrast met onze vorige stageplaatsen. 
We leerden ondertussen twee co-assistenten uit Utrecht kennen: Vera en Sandra. Twee mondige dames die ons de weg leren kennen in het hospitaal.
Vandaag een poging ondernomen om fietsen te huren, maar helaas waren alle fietsen reeds gereseveerd voor een toer. Dan een onderneming om een Surinaamse SIM-kaart te bemachtigen, maar alle winkels sluiten reeds om 16u. Waarna we hoopten op een verfrissende duik in het zwembad, maar het zwembad opende voor publiek pas om 19u, te laat. We hebben onszelf dan maar op een Fernandes-ijsje getrakteerd. (Echt Surinaams ijsplezier!)
Na alle pogingen, dan toch te voet, zonder SIM-kaart richting thuis, om bij een lekker fruitschaaltje te genieten van deze unieke ervaring in het tropische klimaat van dit ontstressende Paramaribo.

Riet   

zondag 8 januari 2012

Aankomst in Paramaribo

Hallo daar!

Gisteren (7/1/2012) vertrokken vanuit schiphol met 2u vertraging om dan uiteindelijk om 22u30 Surinaamse tijd hier in ons huisje toe te komen. Het is een leuk klein huisje met alles erop en eraan, ieder een kamer, een living met keukentje en vooral blazers die ons frisse wind toeblazen! Het is hier dus lekker vochtig en warm! De eerste tropische regenbui klonk oorverdovend op de golfplaten van het dak!
De mensen zijn hier supervriendelijk, en ze spreken Nederlands! Daar moeten we echt nog aan wennen :p We beginnen spontaan in het Engels...
Onze eerste nacht hebben we goed geslapen en we zijn dan in de voormiddag op verkenning gegaan naar het centrum. We zagen al een deel van het toeristische centrum, al lijkt het niet zo groot...maar omdat het zondag is, was het er ook extreem rustig. De Palmentuin, het Fort Zeelandia en de bouwstijl charmeren ons wel.
Gelukkig was er toch een dichtbijzijnd supermarktje open! We laadden onze winkelkar vol, en we reden ermee tot aan ons huisje. Waarschijnlijk een grappig zicht, want de buren (her)kennen ons al!

's Middags enkele toastjes met kaas en choco gegeten, maar vooral veel water gedronken. Onze spontane honger is hier niet zo groot door de warmte, maar dat noemen ze acclimatiseren. :-)
Net terug van een rondleiding met Mildred, de eigenares van ons huisje, die ons handige winkels in de buurt liet zien.
Nu is het internet ook geïnstalleerd. We hebben de indruk dat het goed werkt, dus vanaf nu kunnen we via deze blog jullie op de hoogte houden van de gebeurtenissen van twee stagiaires in het verre Paramaribo.  We verwachten dat Suriname met zijn tropische klimaat en groene natuur nog veel voor ons in petto heeft.



Wat het ziekenhuis morgen voor ons in petto heeft, vernemen jullie in een volgend bericht!
We zeggen alleszins al dankjewel voor de fijne attenties in onze valies, en voor de mooie ervaring die ons te wachten staat!