De laatste weken

Het is alweer even geleden dat we onze blog updaten. De laatste Surinaamse weken zijn immers ingezet en dan schiet het bloggen er al snel bij in, nietwaar?

We liepen een weekje op de prenatale poli waar we zwangere buiken bij de vleet voelden. De ene al wat boller dan de andere, babyhartjes luisteren kunnen we nu als de besten! De administratie van de dossiers die er bij kwam kijken was zowaar complexer ;-) . Het uitrekenen van de zwangerschapsduur is hier in Suriname geen makkie, want ‘in Europa heb je een horloge, in Suriname heb je de tijd’, dus ook vele vrouwen weten niet wanneer ze het laatst menstrueerden. Gelukkig maakt men hier ook echo’s waaruit je dan kan afleiden hoe ver de zwangerschap is.

We namen op woensdag 21 maart afscheid van Vera en Sandra, onze Nederlandse vriendinnen die ook stage liepen in het ’s Lands Hospitaal en waarmee we zowat de helft van Suriname verkenden. Het was een plezante avond, we aten lekkere BBR (bruine bonen en rijst), gingen naar de Princess Casino, waar Sandra meer dan het dubbele terugwon (we hadden ieder 10 srd, zo’n 2.5€ ingezet). We zijn met de winst een drankje gaan drinken in de karaokebar om de hoek en zongen de longen uit ons lijf! Het was een leuke afsluiter! We ontdekten in die week ook een heerlijk koffie&taartjes-salon… Wat een geluk dat we die nu pas ontdekten, of de kilo’s waren er bij gevlogen, mmm! J

Het weekend dat er op volgde (24-25 maart) trokken we met ons tweetjes naar Ston eiland, een schiereiland in het Brokopondo stuwmeer aan de voet van de Brownsberg. Het is een gigantisch stuwmeer dat gebouwd werd om de elektriciteitsvoorziening te optimaliseren (zie vorig blogbericht over Brownsberg). In het meer steken nog steeds de boomtoppen van het onder water gelopen gebied uit toen men 50 jaar geleden de stuwdam sloot:  van kwaliteitsvol tropisch hardhout gesproken! We namen de staatsbus uit Paramaribo, wandelden vanuit Brownsweg het laatste eind naar ons kampement, zagen slingerapen de weg oversteken langs lianen, en werden vriendelijk en verbaasd over onze wandelprestatie onthaald op Ston eiland. Onze pinahut (om je hangmat in te hangen) was ideaal gelegen aan het strandje, zicht op het meer, stralende zon, wat wil je nog meer? In de late namiddag maakten we nog een boottochtje op het meer tussen de boomtoppen, mysterieus, mooi, gezellig, genieten! We leerden er twee mannen (een Belg en een Portugees) kennen. Met een rumcola (in Suriname brouwt men verschillende soorten rum: Borgoe, Mariënburg, Palm) en een kampvuur ’s avonds was het echt gezellig!

De zondag was het ‘hangmatteren’, af en toe plonsen in het verbazingwekkend warme meer, zonnen, relaxen, zalig niets doen! De terugweg konden we de eerste 2 uren gratis met een Surinaamse gids meerijden. We zagen nog een stuk van de Surinaamse savanne en kregen hopen uitleg, waarna we in Lelydorp op de wilde bus richting ‘de stad’ sprongen. Zo’n wilde bus is een versierde bus met blote vrouwen, het interieur in plastieken zebraprint, erin 26 mensen gepropt, met z’n vieren op één rij zitjes, bil tegen bil, mensen op en af (waarvoor je telkens je stoel moet opklappen om ze te laten passeren), ergens nog een ‘sjakos’ van je tweede buurvrouw onder je neus, een klein kindje z’n hand op je been, je rugzak onder je knieën, een slapend kind op de boezem van je achterbuurvrouw, de haarbos van je voorbuurvrouw kietelend in je neus, het gegluur en pogingen tot gesprek van de Surinaamse mannen met een oorverdovende Surinaamse radio als achtergrondbeat, … Wij vinden het gewoonweg ZALIG! :-) Om het weekend af te sluiten aten we, zoals de echte Surinamers (of Amerikanen ;-) een hamburger bij de Burgerking J.

De afgelopen week hielpen we op de verloskamers, wat een ervaring! We zagen voor het eerst vrouwen bevallen…wat een karwei! We keken onze ogen uit en hielpen waar mogelijk. Zelf bevalling doen of zelf bevallen zat er nog niet in ;-). We zijn wel al volleerde babyvangers, persbegeleiders, schaar- en vieze doeken wassers, compressenplooiers, … maar volgende week profileren we ons toch ook als bevallers! :-)

De laatste volledige week is op dit moment ook voorbij, maar we genoten er nog met volle teugen van! We werden uitgenodigd in het zwembad van ‘de Belg van op Ston eiland’, Peter. Het was een heel gezellige avond met uitzicht op de Suriname rivier, een wijntje, olijfjes, … we zaten weer maar eens in het paradijs!

Dit weekend gaan we er ook nog goed van genieten, want onze dagen korten in! Al durven we dat niet te luid zeggen, want dan schieten we in paniek… We beseffen dat we hier een ongelofelijk mooie ervaring (bijna) achter de rug hebben, waar we heel dankbaar voor zijn. Maar toch ook met spijt in het hart beseffen dat we terug naar België moeten keren, waar ons een ietwat minder relaxte stageperiode voor de deur staat ;-). We kunnen enkel hopen dat wij dat beetje Surinaamse warmte in het soms kille België kunnen brengen door onze verhalen en ervaringen!!

Leen

Ps: de foto’s op facebook zijn niet meer geupdate aangezien we de tijd die ons nog rest liever aan andere dingen besteden dan achter onze laptop te zitten prutsen ;-)

Bigi Pan

Dit weekend hebben we Suriname opnieuw van een andere kant leren kennen. Samen met Vera, Sandra en Leen bracht een 4-uurdurende rit ons van Paramaribo naar Nieuw-Nickerie in het uiterste westen van Suriname. Verschillende dorpjes zoals Groningen, Groot Henar, Coronie, Saramacca, … verdienden een stop tijdens onze rit. Het Westelijke deel van Suriname is gekend omwille van de uitgestrekte rijstvelden. We hielden ook halt in Wageningen waar we de vergane glorie van de verlaten rijstpellerij van SLM (Stichting voor Machinale Landbouw) konden aanschouwen. Aangekomen in Nieuw-Nickerie verkenden we de stad te voet. Maar op de middaguren viel er niet veel te beleven, aangezien Nieuw-Nickerie gekend is om zijn ‘middagdutje’. We reden de 7km lange zeedijk af om een Hindoestaanse tempel te bezoeken met z’n kleurrijke godenbeelden. De Zeedijk is recent ‘gerenoveerd’, want achterstallig onderhoud had al eens een dijkdoorbraak veroorzaakt. Het dreigende gevaar van de Atlantische oceaan is dus het zorgenkindje van de Nickerianen. Na enkele boodschappen: borden, bestek, kip, ijsblokjes, Fernandes soft en enkele djogo’s (literflessen Parbo-bier) troffen we onze gids, Mantje, bij de boot aan. Hij stond al enkele uren paraat om ons in de mangroves van Bigi Pan te brengen (Leve de surinaamse manier van afspraken maken J). Bigi Pan is een groot moerasgebied met uitgestrekte moddervlaktes, het is 235 000 ha met adembenemende natuur en vele vogels die er een tussenstop maken vanuit Canada op weg naar Zuid-Amerika. Ook toen we onze overnachtingsplaats aanschouwden, ging dit mijn fantasie te boven: een paalwoning midden in een wateroppervlakte met hier en daar een groene grens zo ver het oog kon reiken. In onze ‘hut’ maakten we gezellig samen lekkere bami en kip klaar met de nodige voorafgaande Parbo-aperitief en de traditiegetrouwe zoete Mantjes-cocktail. Na het feestmaal gingen we op zoek naar kaaimannen, maar buiten wat rode oogjes boven het wateroppervlak waren er geen te bespeuren. Wel kregen we een spektakel waarbij een giftige slang subtiel en langzaam steeds dichter bij een rat sloop. Prachtig om dit levensgevaarlijke spel live in de natuur gade te slaan. De ‘ambetante’ muggen namen we er dan graag bij. Vier hangmatten op een rij met een magnifiek uitzicht was de ideale overnachtingsplek.
’s Ochtends stonden we op met een echte oorverdovende tropische regenbui, maar dit kon ons humeur niet bederven. We maakten ons klaar om vis te vangen en eenmaal op de boot maakten de wolken plaats voor de eerste zonnestralen van de dag. Bij de visplaats aangekomen, hielp ik met alle plezier Mantje om het net uit te hangen. Eens het net gespannen was vaarden we door het moeras op zoek naar vogels. Echt zoeken moesten we niet doen: koereigers, zilverreigers, blauwe reigers, een zwarte arendbuizerd, rode ibissen, een oehoe-uil, een soort valk, roodkopgieren, boomkruipers, zwaluwen, een stralende zon, … We kwamen ogen te kort! Na een klein uurtje varen kwamen we bij de Atlantische oceaan waar we zicht hadden op een gigantische modderige vlakte vol kleine strandlopers, één-scharige krabben, roofvogels en nog andere soorten vogels op zoek naar voedsel, … met in de verte de zee. Na een strandwandeling genoten we van een heerlijk modderbad op de zeebodem, het was eb. Wat een luxe! We ploeterden er op los, smeerden elkaar vol en genoten van het mooie weer. Met een zachte huid (en onmiskenbare moerasgeur) werd de terugtocht naar onze visnetten ingezet. Zo’n 20 tilapia-vissen en nog meer zoetwaterkrabben hadden zich laten vangen waardoor we een gigantisch middagmaal konden bereiden! Mantje leerde ons vis kuisen (vinnen afknippen, schubben afsnijden, in stukken snijden, ingewanden uithalen, afspoelen) en een heerlijke viscurry bereiden (olie, ajuin, knoflook, maggiblokjes, pepers, tomatensaus, massala, water, zout, …). We lieten het ons smaken met een goeie portie Surinaamse rijst erbij. Met pijn in het hart verlieten we deze unieke plaats, maar ook de terugkeer met de boot hield een leuke verrassing in. In de laatste bocht op weg naar de Nickerierivier, spotte ‘ons’ Mantje een kaaiman. We naderden zeer dicht met de boot om unieke foto’s te maken. Leen waagde zich er zelfs aan om de staart te aaien. Dit lukte vrijwel goed, tot hij een snelle beweging maakte en we allemaal één meter de lucht insprongen! Met alle vingers en tenen er nog aan, werden we aan wal gezet, waarna een korte autorit volgde naar een rijstpellerij. Daar werd ons het hele proces van aanvoer, drogen gedurende 12uur, pellen, selecteren, verpakken, … uit de doeken gedaan. Deze 100% Surinaamse economische activiteit was een interessante afsluiter van dit bijzondere stukje Suriname dat we hebben leren kennen. Een veilige rit richting Paramaribo volgde waarna de welverdiende slaaprust kwam. En dat is broodnodig, want de komende weken staan wij al om 7u paraat in het ’s Lands Hospitaal. Deze week vertroeven we op de prenatale poli, om erna naar de verloskamers te verhuizen.

Riet

Week negen en tien :)

Op donderdag 8 maart hadden we een dag vrijaf om Holi Pagwa te vieren! Maar het begon al op woensdagavond met een feest in het Drs K.A. Ramkhelawan stadion (een voetbalstadion genoemd naar onze gynaecoloog ). We waren uitgenodigd op de vooravond van het Hindoestaanse feest om de Holka (heks) te verbranden. We waren de enige blanken tussen alle Hindoestanen op hun paasbest! Holi Pagwa is een soort combinatie van lentefeest, nieuwjaarsdag en feest van de overwinning van het goede op het kwade. Op deze dag moeten alle onreinheden of slechte dingen afgelegd worden om de dag erna op Holi Pagwa je onder te dompelen in het goede!

Dag van de Vrouw op donderdag werd ook erg uitgebreid gevierd. We zagen sinds ons verblijf hier in Suriname grote posters met: ‘Borstkanker? Beat it!’ Dit was dan ook het thema van deze vrouwendag. Rond 16u was het verzamelen geblazen voor enkele speeches op het Onafhankelijkheidsplein. We werden verzocht om met iedereen samen een ‘wereldrecord’ te vestigen. De volksmassa vormde samen op het plein het lint dat symbool staat voor de strijd tegen kanker. Iedereen was gekleed in witte of roze t-shirts. Toen de helikopter overvloog en foto’s en film maakte werd het resultaat duidelijk! Een prachtig groot symbool! Na een opwarming (hoewel we bijna smolten in de brandende zon) werd het startschot voor de 5km loop gegeven. Hieronder mag je niet ‘lopen’ verstaan, maar wel een wandeltocht waarvoor alle Surinamers in hun sportiefste kleren de deur waren uitgekomen. Er waren ook allerlei kraampjes met informatie over borstkanker, borstimplantaten, cupcakes, muziekoptredens… Een heuse Surinaamse feestdag!

Tegen de avond was er in het Flamboyant Park het kleurrijke Holi Pagwa. Dan beklad je elkaar met gekleurd poeder en loopt iedereen vrolijk rond. Daar waren we helaas niet bij, want we hebben ons ingeschreven voor een salsacursus! Jaja, we hebben ondertussen de basisstappen al beet!

Vrijdag was terug een werkdag op de gynaecologie. Allemaal heel interessant en boeiend wat we er zien en mogen doen! ’s Avonds startten we het weekend in het Zin resort. Het is een zwembad waar we ook lekker konden eten met Vera en Sandra. We waren getuige van een ietwat seksueel getinte fotoshoot J. We hebben er goed mee gelachen!  Met een buik vol lekkers zijn we dan nog is goed gaan shaken, eerst in een salsacafe (we moeten onze lessen toch in praktijk omzetten, nietwaar?), erna in een echte Surinaamse club. We waren de enigste bakra’s (blanken)! Weerom een unieke ervaring!

Het weekend was ietwat rustiger, nog wat stagewerken, genieten van de zon, baantjes gaan zwemmen om onze conditie op peil te houden, een boek lezen, nog wat stagewerken om het af te leren en vooral beseffen dat we er nog snel van moeten genieten voor onze tijd er hier op zit! Want, wat vliegt het allemaal voorbij …

De tiende week zijn we ondertussen ook ingezet met nieuwe ervaringen op het OK. Ik (Leen) hielp mee baarmoeders verwijderen, keizersnedes doen, een navelstreng doorknippen, curettages, ... we doen het hier allemaal! Onze salsa-moves gaan ook steeds vlotter (al kreeg ik rond mijn oren dat ik niet zo veel mag nadenken en gewoon de man moet volgen ;-) ), ons stagewerk krijgt stilaan een definitieve vorm, we schaafden onze Surinaamse kookkunsten bij, we zwommen in het zwembad nog wat kilometers bijeen en genoten van de zalige zon. Wat willen we nog meer?  :)

Geniet ze ook daar!

Leen

Het Surinaamse binnenland!

Hallo, ik (Leen) ben sinds een dikke week terug uit het Surinaamse binnenland!!

WAT EEN NATUURPRACHT ! ! !

De trip die ik ondernam was de Tebutop-expeditie. Principe: neem plaats in een boot en vaar de Marowijne rivier stroomopwaarts tot aan de Tebutop. Dit zou nogal kort door de bocht zijn, daarom een wat uitgebreidere versie:

De Marowijne rivier ligt op de grens met Frans-Guyana in het oosten. We moesten dus eerst een hobbelige dikke 6 uur tot in Langetabbetje rijden. We passeerden  kleinschalige mijnbouwgebieden waarbij we leerden dat vooral de vrouwelijke goudzoekers met goud naar huis gaan in tegenstelling tot de mannen: 3 gram voor een uurtje plezier, 12 gram goud voor een nachtje vertier!

In Langetabbetje werd al onze bagage in een korjaal geladen. De uitgeholde boomstam zou ons verdere voertuig van de expeditie worden. De bootsman, een stuurman, onze gids Stephan en drie blanke vrouwen ingepakt tegen de regen, en weg waren we!

Manjatabiki (mango-eilandje) dicht bij Loka Loka, een marrondorp, werd ons kamp voor de eerste nachten. We sliepen op de rivieroever in een hangmattenhut met bladerdak onder een mooie heldere maan, lekker eten, weinig muggen en leuk gezelschap: het zou een fantastische trip worden!

Tijdens de eerste en enige regendag gingen we zwemmen in een stroomversnelling! Stroomversnellingen zijn watervallen kleiner dan 7 meter, en hier in Suriname varen ze die gewoon op met een boot! Al goed dat we 6 mannen meehadden voor 3 vrouwen, of we werden meegesleurd ;-) Nee hoor, het was trouwens zalig vertoeven in de natuurlijke jacuzzi! We bezochten ook een drijvend goudzoekersplatform. Zo’n platform zuigt de rivierbodem aan, filtert en haalt het goud er uit: wel 5-10 kilo per maand!

De volgende ochtend bleek het water in de rivier fel gedaald, waardoor onze boot omgekanteld was. Na het leegscheppen van de boot vaarden we richting een waterval. Een fantastische wandeltrip door de jungle met voorop onze gids Conthino uit het dorp met lemmet en jachtgeweer om een pad voor ons te kappen. We zagen allerlei insecten, spinnen, exotische planten, gigantische rode mieren, aapjes die in de bomen slingerden, 2 slangen (de ene met lemmet de kop er afgehakt, de andere met een geweerschot afgemaakt… ze waren beide giftig! De waterval op zich was echt prachtig, 60 meter hoog en zalig verfrissend na zo’n boswandeling vol avontuur! Op de terugweg kapte de gids ons een ananasje, zo geplukt uit de natuur, mmm!

Het volgende dorp werd Drietabbetje. We moesten in Fotoe Pasi (voetpad) onze bagage over land dragen, zodat de boot zonder gewicht de stroomversnelling kon nemen. Een heel avontuur waarbij de bootsmannen hun boot in allerlei bochten moeten wringen om de hindernissen te kunnen nemen: serieus spektakel! Drietabbetje is het laatste marrondorp voor het grondgebied van de inheemse stammen. In Drietabbetje wonen de marrons, dat zijn de negerslaven uit Afrika. Het grootopperhoofd of Granman is er overleden en hij ligt er al 3 maanden opgebaard. Elke avond is het feest met rum en dansen en muziek om hem te begeleiden naar z’n volgend leven. We hebben uiteraard uitgebreid meegedanst en kregen van iedereen applaus omdat we toeristen waren die eindelijk eens mee deden in plaats van enkel te fotograferen :) (dat was ook aan het enthousiasme van de mannen te merken… ;-) Mannen, hoe zou je zelf zijn met plots drie blanke schones in je jungledorp?!)

Het laatste dorp was Apetina, een indianendorp. We zagen een heel andere soort samenleving. Rustig, beredeneerd, secuur, hutjes ver uiteen, … Heel boeiend om de verschillen te merken. Met een inheemse gids op blote voeten beklommen we de Tebutop, een grote granieten rots van wel 500-600meter hoog! We moesten zoals echte bergbeklimmers aan een koord omhoog klimmen, dat de gids dan bovenaan vasthield J. We waren helaas niet snel genoeg om de regen voor te zijn waardoor we vroegtijdig moesten afdalen, maar het uitzicht was wel echt prachtig!! Je voelt je de overwinnaar van het regenwoud als je er helemaal bovenuit kan kijken...zeker als je dan de ara's en roofvogels onder je door ziet vliegen :) Een uniek gevoel dat hele binnenland!

De laatste dag zijn  we dan vanuit Drietabbetje teruggevlogen met zo'n klein vliegtuigje! :) Samengevat: het was een prachtige unieke ervaring met schitterende zon!!! :-) (en dus zeker een aanrader!)

Leen

(ps: foto's op facebook in het gedeelde album met Vera Stegmann)