Wij zijn terug van een fantastisch weekendje Brownsberg!
Zaterdagochtend behoorlijk vroeg opgestaan zodat we de bus om 8u30 in de Saramaccastraat konden nemen. Die straat is hier de meest Afrikaans aandoende straat met schreeuwerige verkopers van bananen, sleutelhangers, parfum of sportschoenen, … waar alle bussen naar overal in Suriname vertrekken. Wij hadden de staatsbus naar Brownsweg nodig...een heel karwei, want die bleek aan het andere eind van de straat te vertrekken. We hebben het dan maar op een loopje gezet en aan elke voorbijganger opnieuw gevraagd of we nog steeds goed zaten, want die straat is één warboel! Een straat boemvol met mensen die denken te weten waar de bus vertrekt, zodat je telkens een andere kant opgestuurd wordt. Daarom toch beter alles 10x opnieuw te vragen!
Bezweet en wel zijn we op de juiste bus geïnstalleerd geraakt tussen de zakken rijst, Surinamers, en een oorverdovende Surinaamse radio als metgezel (denk: hoe maak ik zelf radio? Hier klinkt het zo 'ohja, en dit was het nummer....eum, wacht even.....eum ja, hier heb ik het...het was dus het nummer puntjepuntjepuntje J). Na 2u rijden (voor nog geen 2euro) stonden we aan de voet van de Brownsberg in Brownsweg.
We werden erg raar bekeken omdat we überhaupt aan de 13km bergop vertrokken, te voet! Elke auto die ons passeerde, bood ons een lift aan of wou onze rugzak wel meenemen. Maar, hoe meer ze het ons voorstelden, hoe vastberadener we te voet naar boven wilden stappen (500m hoogteverschil). We kwamen één van de busjes halverwege tegen, vast in de modder, die moesten terugkeren... Hun gids zei nog: “Oh ik dacht dat jullie nooit voor 18u zouden aankomen” (Het was toen 12u en we waren na een uurtje al over de helft in afstand) !
Na 2.5uur wandelen kwamen we boven aan (13.30u) en kregen we zowaar van iedereen dikke duimen en applaus! "You are the most crazy women I ever met..." ;-) Snel onze hangmat opgehangen, een pistoleetje verorberd en doorgewandeld naar de Ireneval, terug de berg af natuurlijk! Beneden toegekomen, aanschouwden we de idyllische waterval waarin we ons heeeeerlijk konden verfrissen, echt niet koud! De zon was helaas van korte duur, want opdrogen tijdens onze uitgebreide picknick (terug pistoleetjes met choco) deden we niet. We kregen een koude tropische bui over ons heen... Uiteindelijk zijn we in de gietende regen met de tong uit onze mond, boven geraakt en ons een uurtje te hangen gelegd (in onze hangmat). In 'de bar hut' boven op de Brownsberg ontmoetten we ’s avonds interessante mensen, o.a. WWF mensen die onderzoek doen naar de illegale goudwinning in Suriname. Ik (Leen) had ondertussen wat last van hoofdpijn en een lastige maag, dus moest ik een warme cola drinken van de barman alias pater familias van de berg (Het was niet van 'ik lust geen cola', maar het was van te luisteren naar hem :-) Ik was er snel terug bovenop, want er stond ons een lekker Surinaams buffet te wachten: nasi, bami, een soort spinazie, pikante saus, kip, tomaat en komkommer! We hadden een leuke avond met gezellig gezelschap van alle soorten wat, we gierden van het lachen en stonden te sjoelbakken... Het was een plezante afsluiter van een lastige maar mooie dag! :)
Na dekens te hebben versierd bij de beheerder (je moest er normaalgezien voor betalen…) kropen we in onze hangmat een koude nacht tegemoet (op 500meter is de gevoelstemperatuur toch lichtjes anders dan in Paramaribo centrum!). Het slapen in de hangmat beviel ons al beter dan de eerste hangmatnacht! Kijk maar uit, in België hangen we gegarandeerd onze hangmat op in de living! J
De volgende ochtend ontbeten we (jaja, pistoleetjes met choco) met zicht op een mistig meer, het Brokopondo stuwmeer. (De dam werd gebouwd om Suralco, een bauxiet verwerkingsbedrijf, van elektriciteit te voorzien. De overschot aan elektriciteit wordt sindsdien naar Paramaribo gebracht, waardoor er nu geen hinderlijke stroomstoringen meer bestaan.)
We trokken in de late voormiddag naar Witti kreek, een fikse afdaling naar een mooi beekje met een watervalletje, tussen de bomen, in de zon, heeeeerlijk idyllisch! Het bos hier is trouwens fantastisch! Lianen langs alle bomen, gekrulde boomstammen, brulapen (lawaaaaaaaaaaaai dat die kunnen maken, niet normaal hoor!), we hoorden heel veel soorten vogels, we zagen kikkers, salamanders, visjes, vlinders, zwammen...een waar natuurparadijs!
Terug boven op de Brownsberg hadden we nog een prachtig zicht op het meer omdat de zon alle mist had weggejaagd. De mist ontstaat door verdamping van de vochtigheid in het regenwoud.
Onze heenweg naar de Brownsberg deden we spotgoedkoop (namelijk de bus en te voet naar boven), maar de terugweg wilden we ook low-budget houden. Op zo’n momenten doen blanke meisjes de Surinaamse mannenharten sneller slaan, want we kregen spontaan een lift aangeboden door de beheerder van Stinasu Brownsberg (Stichting Natuurbehoud Suriname) terug naar Paramaribo. We konden niet beter zitten, want Paul was een heel erg goed chauffeur, hij rijdt de trip bijna dagelijks! We kregen ondertussen ook les in het ‘hoe rijd ik met een 4x4 door de modder op een helling, zonder weg te glijden’ J ! Na een goeie 3u stonden we terug in Paramaribo, en konden we na een deugddoende douche (om al het rode slijk van onze benen te krijgen) terugblikken op een zalig avontuurlijk weekend! Onze stijve spieren nemen we er dan ook met de glimlach bij!
Leen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten