Alweer een week voorbij, dus tijd om jullie op de hoogte te houden van de Surinaamse gebeurtenissen. Onze eerste week op de kinderafdeling gaf ons een correct beeld van pediatrie. Enerzijds de lachende (genezende) kinderen die steeds nieuwsgieriger worden naar ‘de belgische co’s’, anderzijds de frisse ochtendgeur van volle pampers en het grote aantal decibels als 30 kindjes honger hebben. De jonge zaal-arts leert ons kritisch te kijken naar de diagnostische procedure in het ’s Lands Hospitaal. Dr. Morpurgo kan als geen ander de co’s (wij dus) overladen met ‘te bekijken onderwerpen’, dus zelfstudie is hier troef! We volgen niet enkel op de afdeling, maar ook bij de consultaties. Dit leidde tot een ‘gewoon Surinaams’ plaatje. Ik kon meevolgen bij Dr. Morpurgo. In hetzelfde lokaal was de zaalartse van de couveusedienst consultaties aan het doen en Leen en de zaalarts van de kinderafdeling, kwamen om de beurt ook hun patiëntje voorstellen. Resultaat: 1 arts, 2 zaalartsen, 2 co’s en de patiënten in een lokaaltje (12m²)vol met muffe knuffels: lekker gezellig! Wij stelden ons enkel de vraag hoe werd omgegaan met de privacy van patiënten, aangezien de ene patiënte van de andere kon horen dat ze de medicatie (HAART tegen HIV) aan haar zoontje zeker correct moest toedienen. We houden onze ogen en oren open, want enkel zo zie je de mooie en minder mooie verschillen tussen de Belgische en Surinaamse zorgsector.
Het weekend zetten we onmiddellijk goed in met een lekkere portie afhaalchinees. Daarna namen we de taxi richting uitgaansbuurt. De Touche, een aangenaam discotheekje, verwendde ons met een leuke variatie van muziekgenres, salsa, reggae, pop,… En sinds die avond staat het voor ons als een paal boven water: het dansen bij zwarte mensen zit echt wel in de genen. Wij dansten erop los, maar in vergelijking met hen waren we maar stijve harken die heen en weer wiebelden. Met een licht slaaptekort fietsten we de volgende dag naar de ZOO en cultuurtuin van Paramaribo. Een aangename sfeer, omwille van een verjaardagsfeestje, zorgde voor de nodige vakantiesfeer, hoewel de zon niet steeds van de partij was. Toen we terug naar huis vertrokken waren, had Vera een platte band. Een goede wandeltocht naar huis leverde vele vragen van Surinamers op: ‘Waarom fietsen jullie niet?’ (Terwijl ze op andere momenten gerust durven vragen waarom we überhaupt fietsen :) Als compensatie namen we ’s avonds een taxi richting Flamboyant Park, een overdekte hal, waar Naf Su plaatsvond. Het Nationaal Artiesten Festival Suriname is een festival van zowel zang en dans als culturele rituelen waar enkel Surinaamse artiesten en bevolkingsgroepen aan deelnemen. Het was een supertoffe ervaring en vooral het ‘mensjes kijken’ toverde een glimlach op onze gezichten.
Vandaag, zondag , recupereerden we van de drukke (en late) avonden en in de namiddag bolden we met onze fiets richting zwembad. Naast de zwemploeg deden we op ons eigen tempo baantjes in het 50m-zwembad. Hoewel de man met de blauwe badmuts stiekem een wedstrijdje borstslag (bij ons gekend als crawl) tegen Leen zwom. De trainer herkende ons nog van 2 weken eerder. Misschien zien ze niet zo vaak ‘blanken’ verschillende baantjes trekken in het Parima-zwembad. Thuis gekomen haalden we onze beste kookkunsten boven en bakten we een lekkere chocoladetaart.
Dus iedereen die beweert dat er niets in Paramaribo te beleven valt, is hier nog nooit geweest. Paramaribo is een stad met vele gezichten!
Riet
Geen opmerkingen:
Een reactie posten